Chapter twenty

-Ałć - powiedziałam łapiąc się za głowę. Leżałam w łóżku a obok ... Louis? No nie .... Wstałam po cichu i otworzyłam drzwi. Kurde gdzie moja komórka ? Podeszłam do Louisa i zauważyłam, że ma ją w kieszeni. Sięgnęłam po nią. Może wreszcie się stąd wydostanę...
- Wiesz co Sam jak chcesz to wystarczyło poprosić - powiedział uśmiechając się łobuzersko.
- Yhh - powiedziałam
- Ubieraj się idziemy do szkoły - powiedział a ja zauważyłam świeżo wyprane ubrania
- Ymm,.... Dziękuje - powiedziałam
- Nie ma za co - powiedział a ja poszłam do łazienki. Szybko się przebrałam i wyszłam. Zobaczyłam Louisa bez koszulki. Usilnie próbowałam nie patrzeć na jego umięśniony brzuch. Odwróciłam wzrok i rzuciłam przez ramię.
- To ja poczekam na dole - w tej chwili poczułam jak moje policzki płoną czerwienią...

*Louis*

Nim wyszła zobaczyłem jej rumieńce. Była taka niewinna. Szybko narzuciłem na siebie koszulkę i zszedłem na dół. 

- Jedziemy ?- zapytałem

- Tak - odpowiedziała i szybko wyminęła mnie w drzwiach. Ale ja zdążyłem złapać ją za nadgarstek. 

- Czemu się tak zachowujesz - zapytałem 

- Jak ? - zapytała

- Tak oschle - odpowiedziałem

- Louis, porwałeś mnie, zabrałeś na jakąś imprezę a potem dałeś narkotyki - powiedziała spokojnym tonem

- Ale ja ... chciałem - zacząłem

- Louis. Proszę cię jedźmy do szkoły - powiedziała a ja poszedłem otworzyć jej drzwi. Podziękowała mi a ja siadłem za kierownicą. Całą drogę w aucie panowała cisza.

- Dzięki za podwózkę - powiedziała i poszła do szkoły. A ja zostałem sam.

- Louis! - usłyszałem głos Harrego i się odwróciłem. Pomachał mi ręką żebym podszedł. Tak też zrobiłem - I co wyrwałeś tę małą ? 

- Tsa.. - zacząłem

- Nie gadaj, że nie! - powiedział a ja spuściłem głowę - Hahahhahaha Panie i panowie Louis Tomlinson 

- Bardzo śmieszne - odparłem ironicznie 

- Louis ta laska cię nieźle zmieniła

- Wiem Harry - powiedziałem - ja ją chyba na prawdę kocham i nie chcę jej tylko na jedną noc, chcę się budzić codziennie obok niej. Co ja mam zrobić? 

Właśnie co mam zrobić ... ? 

*Sam*

- .... tak oto zostały przedstawione poszczególne postacie - zakończyła pani James. Właśnie umierałam z nudów na Historii. Ciągle myślałam o tym czy mogłabym wybaczyć to wszystko Louisowi... O wilku mowa! Właśnie zobaczyłam go za oknem jak jara ze Styles'em. Kiedyś za to im się nieźle dostanie i będą mieli przesrane. 

- A więc tak też zakończyła się wzajemna wojna - doszedł do mnie głos nauczycielki. Co jaka wojna? Wzajemna? Znowu się wyłączyłam. - A więc do odpowiedzi przyjdzie...

Nie, nie, nie tylko nie ja! Nie 14, nie 14 ! Proszę!

- Numerek .... 13 - Uff! Co za ulga! To się nazywa szczęście. Znaczy dla mnie bo Alexis poszła więc ...

~*~

Hejo! I jak? Może być? Choć troszkę? No to czekam na komentarze.

1. Co będzie z Louisem i Sam?